یعنی فراموشی فراموشی فراموشی
درباره سایت
آخرین مطالب
- دلخستهام از این همه دیوار بیدر که
- مامان! بگو چی به سرم اومده؟ دیشب بازم نفس نمیکشیدم!
- دلخستهام از این همه دیوار بی در که...
- سوراخ کوچکی وسط قلب، یا مغز؛ بخشی از بدنم باش!
- غم را نمیشود که به رویم نیاورم!
- اول دلم فراق تو را سرسری گرفت/ وان زخم کوچک دلم آخر جذام شد
- عشق آنچه هستی است نه آنی که نیستی
- اگر گردبادی برآید ز کنج...
- کدام قله کدام اوج؟
- بهت گفتم که لبخند تو به دوریت می ارزه
امکانات وب
بزرگترین اشتباه زندگیم اونجایی بود که تصمیم گرفتم طنزنویس بشم. اینجوریه که حالا باید بشینم و همینجوری که از سر و صورتم غم میباره جک به هم ببافم که شنوندههای ساعت ۸ صبح رادیو دلشون باز بشه و روزشون
برچسب:
نویسنده: نوید محمودی
به خودم گفتم تو سنگی، سنگا گریه نمیکنن.
سنگ شدم، سنگین شدم، توی غصه فرو رفتمو غرق شدم.
نوشته شده در سه شنبه بیست و هفتم آبان ۱۳۹۹ساعت 23:6 توسط کرفس|
برچسب:
نویسنده: نوید محمودی
از گروهها که لفت دادی، اینستایت را که پاک کردی، تلفنهایت را که جواب ندادی؛ خواستم گوشی را بردارم و یک پیام بلندبالا برایت بنویسم و به شوهرت بگویم برایت بخواند. 《ما رفیق روزهای خوبت نبودیم که توی رو
برچسب:
نویسنده: نوید محمودی
نمیخواستم که گریه کنم. نمیخواستم که اشکم راه بیفتد. اولین قطره اگر میچکید تا قیامت بند نمیآمد.
نوحههای مداح سوزناک نبود، میشد کنار آمد؛ گریههای مامان تکراری بود، میشد تحمل کرد. با چشم در چشم شدن
برچسب:
نویسنده: نوید محمودی